Tussenland

“Indonesië is het land van het onverwachte, van spelen op begraafplaatsen, van ja is nee en dat met een glimlach. Het land van vissen tussen je voeten, zwemmen met kleding, van makan, makan, makan, en van mensen die verbaasd zijn dat we in Nederland zoiets als sluitingstijd hebben. Het land van het collectief, van voor elkaars kinderen zorgen, gastvrijheid, papa’s ogen die schitteren. Het land van mensen die op me lijken, meer dan waar dan ook, en van ‘jam karet’: rekbare tijd.”

“Nederland is het land met het genot van seizoenen, van heel veel woorden voor hetzelfde, van de wind door je haren op de fiets. Het land van liever tien minuten te vroeg, dan een minuut te laat. Van beleefdheid, afspraken maken en zeggen wat je denkt. Van demonstraties, polderpolitiek, van een soort vrijheid. Het is het land van mijn ambities, van hokjes en vakjes; in het land en in de hoofden.”

"Ik wist niet dat anderen zich ook wel eens een Tussenlander voelen."

“Het Tussenland is waar die werelden samenkomen. Ik ben waar die werelden samenkomen. Ik hou van de bamisoep en van bitterballen. Ik ben voor het collectief en ‘it takes a village to raise a child’, en ik ben blij dat ik anoniem door m’n stad kan lopen. Ik hou van pisang goreng, en van stroopwafels. Ik ben van de tijd, en ik pleit voor meer inefficiëntie, verveling en tijdloosheid.

Ik woon niet alleen in het Tussenland, maar ik bén ook het tussenland. En er is geen plek waar ik liever wil zijn.”

Als dubbelbloed voelt Daisy zich thuis in meerdere culturen, wat ze het Tussenland noemt. Deze installatie laat zien hoe die werelden samenkomen. De installatie was twee maanden te zien in het Satdsklooster in Utrecht.